|
Een aantal weken voor
de start van de duotocht wordt het getijdenboekje er weer bijgehaald om
de eerste gedachten er eens over te laten gaan: Hoe zullen we het dit
jaar aanpakken? Dit wordt het vijfde jaar dat team Sunfish meedoet en
wat wordt de tactiek? Moeilijk als je nog niet precies weet waar ze je
heen zullen sturen. Het tij is niet zo gunstig om meteen de
Westerschelde op te gaan. Buitenom? Afwachten wat de wind zal doen tegen
die tijd.
Vrijdag 17 september
De Belgische
weerberichten op internet voorspellen veel goeds voor de komende dagen.
Windkracht 4, 5 en 6 en wat zon, dus dit wordt de tocht van ons leven.
Eigenlijk staat al vast dat we het kanaal door Walcheren op gaan, want
het hoogwater om 17 uur is de grote spelbreker voor Ellewoutsdijk. En
buitenom? Wat als de wind wegvalt 's avonds? Na de briefing naar de boot
en de punten op de kaart uitzetten. Als we Blankenberge zien staan slaat
de twijfel toe. 3 punten, maar wel een takke end varen. We besluiten dat
het te ver uit de route ligt en gaan het kanaal door Walcheren op. In
het noorden kunnen we voldoende punten pakken, zodat we Paal ook kunnen
laten voor wat het is, want dat is ook niet handig als je
Ellewoutsdijk en Paal niet na elkaar kunt aanlopen.
We liggen buiten de
jachthaven, dus tien voor half zes varen we naar binnen om om 17.26 uur
te starten. Met 9 boten varen we rond half zes de Keersluisbrug door, op
naar Veere. Tot de Schroebrug in Middelburg varen we op de genua (de
brug passages uitgezonderd natuurlijk). Dit gaat weer allemachtig
langzaam, wind achter de bomen zoals altijd, dus na de stationsbrug
blijft het gas erop tot Veere. Ondertussen eten we een prakkie Bami. Met
4 duotochtboten tuffen we de sluis in.
Misschien halen we
Kats nog vanavond, dan kunnen we morgen met hoogwater (7 uur) weer
verder. Maar hoe? Naar het Westen? Dan komen we te vroeg bij de Zeeland
brug, waar we dan nog niet onderdoor kunnen. Die draait ook pas om 9
uur. Naar het Oosten? Tegenstroom ook niet zo handig. Moeten we nog even
over denken. Tien over acht varen we het Veerse Meer op richting
Schutteplaat. Beetje regen en weinig wind. Wanneer we om de Schutteplaat
weer in Zuidelijke richting varen neemt de wind weer toe. We kruisen met
5 knopen richting Oranjeplaat. Het is inmiddels donker geworden, maar op
de elektronische kaart is het prima varen. Rond half tien bereiken we de
Oranjeplaat en we besluiten daar te slapen. Of we nu of morgen verder
varen, zal niet zoveel uitmaken als de wind blijft waaien. Maar wat doen
we nou als we in Kats zijn? Ondertussen lezen we dat we de K1-EV2drie??
keer moeten passeren. Dat werpt weer een heel ander licht op de zaken.
Wanneer we in de Oranjeplaat aankomen besluiten we dat het mooi is
geweest en we gaan slapen. De windverwachting voor morgen is goed, dus
morgen kunnen we dan rap in Kats terechtkomen.
Zaterdag 18 september
Half zes vertrekken we
uit de Oranjeplaat naar Kats. De wind is nog steeds zuid 4 tot 5 en met
anderhalf uur liggen we in de sluis. We besluiten naar Tholen te gaan.
We hebben dan wel wat stroom tegen, maar de wind compenseert
ruimschoots. Na Tholen racen we dan naar Burghsluis en we proberen dan
met hoogwater Stavenisse en Philipsland te doen. Wordt een drukke dag
vandaag. Op weg naar Tholen pakken we de Dortsman mee, bepalen de stroom
bij de BVID en moeten het laatste stukje Dortsman nog kruisen, maar goed
te doen. Na de Bergschediepsluis varen we de Nieuwe Haven in en om half
elf bereiken we Tholen. Wanneer we rond een uur op de terugweg zijn op
de Oosterschelde zien we een zeiljacht hoog en droog liggen in de
Dortsman. Moet haast wel een collega duotochter zijn. Later horen we dat
de Zeeteef daar even geparkeerd heeft.
Om twee uur varen we
het geultje zonder naam in en daarna de Hammen op naar Burghsluis.
Het gaat als een speer
en we hebben goede hoop dat we alle geplande havens en vaargeulen
vandaag aan kunnen doen. Na Burghsluis terug door de Hammen naar de R34.
De wind is inmiddels nog wat toegenomen, zeker 5-6. Ook voor Zierikzee
geldt inmiddels een waarschuwing voor windkracht 6. Bij de R34 halen we
de vaart eruit om de stroom te kunnen bepalen. Grootzeil aantrekken en
weer verder Niet dus. Een blik naar boven leert ons dat er een zeillat
aan het uitscheuren is. Wat nu? Zeil strijken en plakken? Als dat maar
houdt bij deze wind. Tijdens het strijken van het grootzeil raken we een
illusie armer. De zeillat scheurt uit tot aan het achterlijk. Einde
verhaal en duotocht.
Een paar dagen later
wordt de teleurstelling iets verzacht. Met windkracht acht liggen we
liever in ons eigen bed, dan verwaaid in een haven.
Volgende keer beter!
|
