RETOURTJE  CARIEB

Tijdens onze trippen met de KANALOA kwamen we nog al eens in slecht weer terecht. Dit kon u lezen in voorgaande verslagen over wedstrijdjes naar Helgoland en reisjes naar Madurodam, Bontekoe en de Engelse kusten. Dikwijls verzuchtten we dan: “Het is weer erg gezellig maar je zou het in de tropen moeten doen!”

Aangezien we dikwijls van de impulsieve zijn, als het op bestemmingen aankomt, moest dit dus ook maar eens gebeuren.

Rob de Groot, befaamd van de jaarlijkse Zeeland-Charters Trofee (Alcohol Cup), ving de kreet op en reageerde professioneel commercieel. Hij verzon met niet aflatende assistentie van Rooie Nol (alias Jan van Gorp) wat leuks, vond wat slachtoffers en organiseerde twee prima voorlichtingsavonden onder het motto:

”Wedstrijdzeilen in de tropen? Geen paniek, we gaan naar Martinique!”.

Zo gebeurde het dat op 15 november om 03.30 uur (tja, zeilen blijft afzien, ook als je naar de Carieb moet!) een man of twaalf stonden te blauwbekken, ergens bij een viaduct in Souburg waar we opgepikt zouden worden door een bus, die ons naar het Parijse vliegveld Orly zou brengen en vervolgens per jumbo naar Fort de France.

De bemanning van ons schip, bestaande uit pappa en de vier kinderen Hanemaaijer, Eddy, Paul en ondergetekende als “bijna Kanaloa-familie”. De resterende mensen waren wat juppen waarvan de meeste op de beurs beter thuis bleken dan op het water, onder “gezag” van Klaas Kapteijn, die een andere boot bejupte.

Na drie kwartier onderkoeld raken, arriveerde de bus. Dat viel niet tegen. SuperVIP met stewardess Monique. Al snel werd het gezellig bij een bakje koffie of een biertje en één jup had zelfs Frans Bauer meegenomen die steeds maar vroeg of  “we even voor hem hadden”.  Er werden onderweg nog wat mensen opgepikt voor andere schepen want Rob Moorings (de Groot) had er acht vol gekregen. Daar kon je wel een VIP-bus voor laten rijden en een 747 voor charteren!

De vijf uur durende trip naar Orly werd bekort door een zak heerlijke gerookte kippenvleugels, die Jeroen tevoorschijn toverde, om alvast in de vliegsfeer te komen. Zo’n ontbijt om 04.30 uur maakt je hele dag goed!

Nadat de chauffeur ons heel Orly had laten zien, konden we inchecken en maakten we kennis met de irritante arrogantie van de franse geüniformeerden. Parijs – Martinique is voor hun een binnenlandse vlucht maar hoeveel keer je daarvoor je paspoort moet laten zien, in steeds langer wordende rijen, is niet normaal meer. Gelukkig nog even tijd om, niet plaatselijk verkrijgbare, liquers in te slaan en daarna boarden. Dat ging ook niet zomaar want de veiligheidsdienst is er zo goed opgeleid dat ze Vac zijn handheld GPS voor de afstandsbediening van een atoombom aanzagen. Gelukkig kwamen we daarom als laatste het vliegtuig binnen dat meer weg had van een veewagen dan van een comfortabel verkeersvliegtuig. Om 12.10 stegen we op om een kleine acht uur later te landen op Martinique, waar het nog maar 15.00 uur was. Na een uurtje delay door het zoekgeraakte tasje van Puf, gingen we per geairconditioneerde bus naar de basis, waar de schepen op ons lagen te wachten. Hier viel de tropenhitte als een blok op ons neer. Ontvangst met een heerlijke cocktail op het steiger door het Moorings-personeel, dat alle mogelijke hand- en spandiensten verleende en de van te voren bestelde boodschappen aan boord bracht. De schepen waren perfect en geen één ouder dan drie jaar. Prima uitgerust en alles werkte naar behoren. Nadat we de boot hadden ingericht en met de, door Eddy meegebrachte, naamstickers hadden omgedoopt in……” Kanaloa”, waren we bijna uitgedroogd. Dat was effe wennen!

Gelukkig werd het vocht al ras weer aangevuld. Het beloofde een gezonde week te worden want de exotische vruchten waren ruim voor handen.

Ananas, passievrucht, citrus in alle maten en soorten, mango, banaan, papaja en cocosnoot etc. De sappen uit deze vruchten, aangelengd met lokale rum, die goedkoper bleek dan Cola, verdrongen net zo hard de dorst als dat ze opvrolijkten. Een perfecte combi dus!

Het was de bedoeling dat er in die week 5 wedstrijdjes werden gevaren dus werd de boot de volgende ochtend geprept om alles uit de kast te kunnen halen.

Er werd een achterstagspanner geïmproviseerd en proeven met de bijboot, kort of lang achter de boot, gedaan.

Sjoerd had een geheimzinnige koker bij zich waar we een telescopische spiboom in verwachtten. Helaas was hij op de onzalige gedachte gekomen om deze vol te proppen met hengels. Ook had hij een vermogen kostende hoeveelheid kunstaas gekocht, gezien de kleuren hiervan, kennelijk op de kermis. Er moesten Tonijnen, Merlijnen en Baracuda’s worden gegeten dus was er niets aan het toeval over gelaten. Met die hele santemekraam hebben we in die hele week een uit zijn krachten gegroeide goudvis en een tropische haring gevangen en verder niets anders dan last gehad van die, vol met weerhaken zittende, ellende. Als ze de rotzooi nou nog maar eens opruimden maar dan lag het spul in je kooi geparkeerd of stond er weer een open doos op het dek waarvan je al rilde bij de gedachte dat er iemand in zou trappen. Gelukkig kon Rob zijn chirurgische emergency-kit op slot houden!

Het begon al bij de eerste wedstrijd. Een groot fiasco want zeven schippers en een hengelaar aan boord bleken geen goede formule voor een aanvaardbaar wedstrijdresultaat. Iedereen blèrde maar door elkaar. Zo werd in een voor de winds rak geroepen “aanhalen” dus de schoten gingen aan, terwijl de uitstaande vislijn werd bedoeld, zodat deze rond een boei draaide en het schip stil kwam te liggen. Resultaat; een beschamende zevende plaats voor een stel hufters die twee keer de Oostende-Helgolandrace wonnen.

Hier is na de finish een stevig woordje over gewisseld hetgeen wel wat geholpen heeft. Er is maar 1 schipper en géén hengelaars meer tijdens de wedstrijd. De volgende dag ging het dan ook al een stuk beter en werden we tweede. We voeren langs prachtige kusten onder sublieme weersomstandigheden. In één woord  GEWELDIG!

De derde dag een oversteek van Martinique naar St. Lucia. 35 mijl over open zee waardoor je de oceaandeining goed kon voelen met een 5 Bft. halve wind speerden we vooruit en wonnen de wedstrijd. Hier waren 6 man op de goede plaats in het gangboord nu wel eens een voordeel voor ons.

Al ver voor aankomst werden we gepraaid door een bootje met twee ebbenhouten negers erin die hun diensten aanboden en allerlei exotische vruchten in de aanbieding hadden.  Een van die ananasnegers heette Woody die door Klaas werd ingehuurd voor de boodschappen en een sight seeing tour op de wal omdat hij alle “plekken” wist. Hij regelde een speedboat om te skiën en ook ontsloot hij de kajuitdeur voor de heren na een avondje stappen omdat hen dat zelf niet meer lukte. Woody was zelf ook niet meer zo fris want die rookte van allerlei geestverruimende genotsmiddelen.

(I’m a ghetto boy man, you know. I smoke only fifteen joints a day man, cool man!) De meeste lol hadden die mensen als het regende en dat kan het daar ook! Druppels die in één keer een steelpannetje vulden maar heerlijk van temperatuur. Ook dinghieden we naar een grot waar ontelbare vleermuizen huisden waar je ook schitterend kon snorkelen. Onvoorstelbare vissen met de mooiste kleuren!

De vierde dag begon met een Le Mans–start.

We lagen in een baai voor anker met een achterlijn van een meter of dertig aan een palm op de wal. Het was de bedoeling dat bij het startsignaal het jongste en oudste bemanningslid met de dinghy naar de wal peddelden, de achterlijn losmaakten en op het moment dat ze terug aan boord waren, mocht worden begonnen met anker hieuwen. Dat is toch een aardig georganiseer in die tropenhitte en iedereen werkte zich dan ook uit de naad! Bij ons ging het flitsend totdat we ankerop gingen. Een vreemde buurman had zijn anker over dat van ons heen liggen met het gevolg dat ons anker boven kwam met zijn ketting eraan. Sjoerd probeerde dit te klaren maar maakte door het tegenvallende gewicht van de ketting een salto mortale rond de preekstoel waardoor zijn edele delen ernstig in de knel kwamen te zitten. Hij maakte hier dan ook luid en duidelijk melding van en onze start was letterlijk naar de kloten!

Op de motor naar de startlijn maar om precies 08.00 uur moest de motor uit en we waren nog lang niet op de lijn.

Veel andere deelnemers namen het niet zo nauw en motorden  rustig door waardoor de uitslag van deze wedstrijd dubieus genoemd kon worden.

Meestal werden we rond 06.00 wakker en plonsden dan direkt in zee. Dat was net een warm bad (29 C). Daarna schoonschippen en Jeroen zorgde meestal voor een perfect hartig ontbijt. Rond een uur of acht naar de briefing aan boord van de wedstrijdcatamaran  en om 10.00 uur meestal de start. Rond 15.00 uur de finish en dan zwemmen, snorkelen of de wal op met de bijboot om te stappen en te shoppen. Dan aan de borrel of op visite op een ander schip. Dit bracht vreemde taferelen met zich mee omdat er dan vaak rumflessen over gezwommen moesten worden wegens snel slinkende voorraden op het visite-ontvangende schip.

Inmiddels werd er besloten wat we met het eten deden. De wal op of aan boord. Eddy zorgde voor het voedzame deel van het diner en Paul voor de culinaire specialiteiten. Het was aan boord nogal eens lekkerder dan aan de wal, waar ze trouwens ook van stevige prijzen wisten. Tussen 17.00 en 17.30 viel de duisternis als een deken over het water. Schemer heb je daar bijna niet. Na een koffietje en wat uitbuiken, lagen we meestal tussen 21.00 en 22.00 al in onze wieg. Puffel en Klaas hadden een Pullman slaapplaats op de giek in het zeilkleed, hetgeen s’morgens aardige taferelen opleverde als de heren elkaar over het water een goede morgen wenste. 

Omdat er tijdens de wedstrijd niet gevist werd, probeerden de tweeling daar ieder ander moment voor te benutten. Zo kon het gebeuren dat, rustig ten anker liggend in een kleine baai, het kunstaas in de mangrove-bossen terecht kwam met als gevolg twee mensapen in het oerbos om dat eruit te vissen.  

De één na laatste avond verliep op het schip van Klaas wat chaotisch omdat de rumfles was uitgeschoten en de heren na het diner het vuile komaliewant niet gewoon in het sop gooiden maar om een afwasje te besparen, in het ruime sop, zich niet beseffend dat het daar wel 16 meter diep was. Daarna wilden ze nog de wal op en jatte onze dinghy die we de volgende morgen natuurlijk misten. We hadden om 03.00 uur s’nachts nog wel gillende buitenboordmotoren gehoord, ons niet realiserend dat die van ons daar ook bij was. De volgende morgen in alle vroegte zwemmend de beide dinghies van de boot van Klaas losgeknoopt en goed ver “opgeborgen” wat toen bij hun weer voor de nodige onrust zorgde.

Een dinghy kwijt en het komaliewant op de bodem van de Caraibiesche Zee, als je s’morgens weer fris en fruitig aan de afwas van de vorige avond wil beginnen, daar moet toch een aardig aandeeltje voor verhandeld worden om dat financieel met de Moorings recht te trekken!

De laatste avond had Rob voor de prijsuitreiking en het afscheidsdiner een restaurantgedeelte van een hotel afgehuurd waar ook veel toeristen verbleven. Vandaar dat we konden meegenieten van een inheemse dansgroep die op fijnzinnige wijze de herinnering aan de strijd uit de slaventijd ten tonele voerde om er de geldverspillende blanken  aan te herinneren dat daar ook andere tijden waren geweest.

Die tijden dreigden even terug te keren toen een gedeelte van de crew een duikje nam in het prachtig verlichte zwembad. Het eten was er goed en wij gingen met een tweede prijs in het eindklassement, wat overhaast, naar ons schip terug.

De volgende dag terug naar de basis, opruimen, inpakken, boot inleveren en wegwezen. Na veel wachten en nog meer arrogante fransen landden we gaar gebruind op zondagmorgen 08.00 uur weer op Orly.

Om 15.00 uur konden onze schatten ons weer in de armen sluiten. Heel fijn maar in een koude miezerige regen en dat waren we even niet meer gewend.

Zeilen in de Carieb….om nooit te vergeten!!!

Rob en Jan van Gorp ook langs deze weg nog eens hartelijk dank voor jullie inzet en de prima verzorging van deze trip. De Moorings was voor ons een perfecte ervaring!

Hans Wesselman                                                                                 
Koudekerke,  Januari 2004